http://kimothoi.blogspot.com

http://kimothoi.blogspot.com
http://kimothoi.blogspot.com

Νότα Κυμοθόη Ποίηση

"ΠΑΙΞΕ Ω ΜΟΥΣΑ ΕΡΑΤΩ ΤΗΝ ΑΡΠΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ
ΑΥΤΗΝ ΟΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ
ΤΩΝ ΑΚΑΡΔΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΠΟΥ ΕΙΠΑΝ ΛΟΓΙΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ..."
Ποίηση, Νότα Κυμοθόη, απόσπασμα από το Ποίημά μου "Ερατώ"


Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ" ΠΟΙΗΣΗ



ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ
ΠΟΙΗΣΗ
http://kymothoenota.blogspot.gr/

Σιωπηλά στο χάραγμα της μέρας
μες το μουντό ξημέρωμα
στου χειμώνα την παγωνιά
ταπεινοί προσκυνητές της γης
οπού κρατά το σπόρο με υπομονή
για της άνοιξης ημέρα γιορτινή!
Αχ!.. Χλόη μας καημέ
μαράζι στων ανθρώπων τη ζωή...
Μνήμες όλα τα σημάδια της γης
στα χοχλάδια που απόμειναν εκεί...
Εκεί, οπού...δέντρα γίναν' στάχτη...
Το χάραμα, ολόγυρα η πλάση φρικτή
είχε μιαν αχνάδα παγερή
οπού χτένιζε την πίκρα στον ορίζοντα...
Αχ!.. Καρδιά μου πήρες σβάρνα τοπία πολλά
κι είδες σύγνεφα που έρχονται από ουρανού
καθώς βάφονται βουνά μαβιά οι καημοί
από φανατισμούς που πλάκωσαν τη νιότη
χέρια που κόβουν σύρριζα κεφάλια
μαχαίρια οπού χτυπούν πισώπλατα κορμιά
γλώσσες οχιάς που ροκανίζουν... ψυχές...
Αχ!..Εσύ, οπού τα έλατα διαφεντεύεις καρδιά μου
εκεί, οπού βογκούν σιγαλά των ελαφιών ψυχές
κι ακούγονται ανασεμιές αποθαμένων από παλιά...
Εκεί στην ανηφόρα κι ι ελιές σκιές 
καθώς τσοπαναραίοι ωσάν Απόστολοι λεν
σφίγγουν στον κόρφο τους τ' αρνάκια.
Κι ο άνεμος; Κάτι σαλεύει σιγαλά κι αυτός
κι ύστερα περνάει σιωπηλά ως άγιος, είπαν...
Αλλά, ταπεινά κυκλάμινα, σφραγίδα ομορφιάς 
σαν ένα μήνυμα ελπίδας να κρατούν
μαβιά και βιολετιά ως ροζ στέκουν χαμηλωμένα βουβά
πάνου σε λίγο χώμα που ζεστάθηκε από το χνότο της γης.
Πως να το πεις; Και τι να πεις; Σε ποιους;
Κρατούν της στράτας το θυμίαμα από σιωπές
του ήλιου το δεκάλογο από φωνές
του φεγγαριού το ασήμι στων ερώτων οπού...
Μη τους το πεις...
Στη ζυγαριά του κόσμου θα διαβείς
το άγιο περιστέρι μες στα λιόδεντρα κρυμμένο
ψάχνει ακόμα κλαδάκι...να σταθεί.
Μη τους το πεις...
Τις νύχτες κουκουλοφόροι μουλωχτά περνούν
χτυπούν αθώους...μέσα σε πόλεις του φωτός...
Μη τους το πεις!..
Αχ!.. Μόνη μέσα στο χάραμα καρδιά μου Εσύ...
Εκεί κι εδώ και παντού για να κρατάς τον ήλιο στη ράχη
μη στάξει πάνω του σκοτάδι ο καιρός...
Αχ!.. Εσύ καρδιά, αδράχτι μου, τι θυμίζεις;
Χρυσόμυγα, ουράνιο τόξο; Εσύ Φως!..
Ξεφεύγεις μες τη βουή της τρικυμίας
και γίνεσαι κυκλάμινο όλο καημούς
σφίγγοντας χιλιοτρυπημένα λόγια
αφηνιασμένα χειροκροτήματα
εκεί, απάνου στο μίσχο σου βουβή
κρατώντας μέσα σου υπομονή
και Αη-θυμαριού ανάσα...
Αχ!.. Εσύ καρδιά...στόχαστρο οχτρών!
Σφύρα ν' ανθίσουν τα βουνά
σκαλί-σκαλί ως επάνω μαβιά
ταπεινά κυκλάμινα που λάμπουν!
Νότα Κυμοθόη


© Nότα Κυμοθόη 


Δεν υπάρχουν σχόλια: